Tīrtha-yātrā: Phalaśruti and Sacred Geography from Lohitya to Prayāga
Pulastya’s Instruction
तीर्थ पुण्यतमं राजन् पावन लोकविश्रुतम् । यत्र सारस्वतो यात: सोडड्विरास्तपसो निधि:,धर्मज्ञ राजन! तदनन्तर महात्मा दधीचके लोक-विख्यात परम पुण्यमय, पावन तीर्थकी यात्रा करे। जहाँ तपस्याके भण्डार सरस्वतीपुत्र अंगिराका जन्म हुआ
tīrthaṁ puṇyatamaṁ rājan pāvanaṁ lokaviśrutam | yatra sārasvato yātaḥ ṣoḍaśavarṣa-tapo-nidhiḥ | dharmajña rājan tad-anantaraṁ mahātmā dadhīcaḥ loka-vikhyātaṁ parama-puṇyamayaṁ pāvanaṁ tīrthaṁ yayau | yatra tapasāṁ bhaṇḍāraḥ sarasvatī-putro ’ṅgirā ajāyata |
Wika ni Ghūlastya: “O hari, may isang tawirang pinakabanal, nakapaglilinis at tanyag sa buong daigdig. Doon minsang nagtungo si Sārasvata—taguan ng pag-aayuno, bantog sa labing-anim na taong pagtitika. O haring nakaaalam ng dharma, pagkaraan ay naglakbay-dambana rin ang dakilang si Dadhīca sa pook na yaong kilala, sukdulang mapagpala at nakapaglilinis—kung saan isinilang si Aṅgiras, anak ni Sarasvatī, na parang imbakan ng kapangyarihang ascetiko.”
घुलस्त्य उवाच
The passage elevates tīrtha-yātrā (pilgrimage) and tapas as means of purification and moral refinement: sacred places are valued not merely as locations but as living memories of disciplined sages, encouraging the listener to honor dharma through self-restraint and reverence.
Ghūlastya describes to the king a world-famous, purifying pilgrimage site connected with Sārasvata’s austerities and the birth of Aṅgiras; he then notes that the great sage Dadhīca subsequently traveled to that supremely holy tīrtha.