Shloka 109
Tīrtha-yātrā: Phalaśruti and Sacred Geography from Lohitya to Prayāga
Pulastya’s Instruction
ततो नैमिषकुण्जं च समासाद्य कुरूद्धह | ऋषय : किल राजेन्द्र नैमिषेयास्तपस्विन:,कुरुश्रेष्ठ! तत्पश्चात् नैमिषकुठ्जकी यात्रा करे। राजेन्द्र! कहते हैं, नैमिषारण्यके निवासी तपस्वी ऋषि पहले कभी तीर्थयात्राके प्रसंगसे कुरुक्षेत्रमें गये थे। भरतश्रेष्ठ] उसी समय उन्होंने सरस्वतीकुंजका निर्माण किया था (वही नैमिषकुंज कहलाता है)
tato naimiṣakuñjaṃ ca samāsādya kurūddhaha | ṛṣayaḥ kila rājendra naimiṣeyās tapasvinaḥ ||
Pagkaraan nito, O tagapagpasiklab sa angkan ng Kuru, nang marating niya ang sagradong kakahuyang tinatawag na Naimiṣakuñja, (ganito ang sinabi:) O hari, sinasabi na ang mga mapagkandiling rishi na naninirahan sa Naimiṣāraṇya ay minsang naglakbay patungong Kurukṣetra bilang tīrthayātrā, isang banal na paglalakbay. Sa pagkakataong iyon din nila itinatag ang isang sagradong kakahuyan sa tabi ng ilog Sarasvatī; kaya ito tinawag na Naimiṣakuñja.
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
Sacred places gain and retain sanctity through the tapas and conduct of righteous sages; pilgrimage is portrayed as a dharmic act that connects communities to remembered holy geography and reinforces ethical tradition.
The speaker describes arriving at Naimiṣakuñja and reports a tradition: ascetic sages from Naimiṣāraṇya once visited Kurukṣetra on pilgrimage and established a sacred grove on the Sarasvatī, which became known as Naimiṣakuñja.