Pulastya’s Tīrtha Enumeration: Sarasvatī, Naimiṣa, Gayā, and Associated Phalaśruti
Chapter 82
जो मनस्वी पुरुष मनसे भी पुष्कर तीर्थमें जानेकी इच्छा करता है, उसके स्वर्गके प्रतिबन्धक सारे पाप मिट जाते हैं और वह स्वर्गलोकमें पूजित होता है ।। तस्मिंस्तीर्थे महाराज नित्यमेव पितामह: । उवास परमप्रीतो भगवान् कमलासन:,महाराज! उस तीर्थमें कमलासन भगवान् ब्रह्माजी नित्य ही बड़ी प्रसन्नताके साथ निवास करते हैं
yaḥ manasvī puruṣaḥ manasā api puṣkara-tīrthe gantum icchati, tasya svarga-pratibandhakāni sarvāṇi pāpāni praṇaśyanti, sa ca svarga-loke pūjyate. tasmin tīrthe mahārāja nityam eva pitāmahaḥ uvāsa parama-prītaḥ bhagavān kamalāsanaḥ.
Wika ni Ghūlastya: “O hari, kahit ang taong matatag na sa isip lamang ay bumuo ng hangaring magtungo sa banal na tawiran ng Puṣkara, napapawi ang lahat ng kasalanang humahadlang sa langit; at siya’y pinararangalan sa daigdig ng langit. Sa banal na pook na iyon, O dakilang hari, ang Lolo ng Sansinukob—si Panginoong Brahmā na nakaluklok sa lotus—ay nananahan nang palagian, na nasa sukdulang kagalakan.”
घुलस्त्य उवाच
The verse teaches the extraordinary purifying power of sacred intention: even the mental resolve to undertake a pilgrimage to Puṣkara removes sins that block higher spiritual reward (svarga), emphasizing inner orientation (bhāva) alongside outward action.
Ghūlastya is praising Puṣkara-tīrtha to the king, describing its spiritual efficacy and sanctity by noting that Brahmā himself—called Pitāmaha and Kamalāsana—abides there continually in joy, making the place especially holy.