Shloka 123
Pulastya’s Tīrtha Enumeration: Sarasvatī, Naimiṣa, Gayā, and Associated Phalaśruti
Chapter 82
तेषां तुष्टो महादेवो मुनीनां भावितात्मनाम् | भक््त्या परमया राजन वर तेषां प्रदिष्टवान्,राजन! तब योगेश्वर भगवान् शिवने भी योगका आश्रय ले, उन शुद्धात्मा महर्षियोंके शोककी शान्तिके लिये करोड़ों शिवलिंगोंकी सृष्टि कर दी, जो उन सभी ऋषियोंके आगे उपस्थित थे; इससे उन सबने अलग-अलग भगवान्का दर्शन किया। राजन! उन शुद्धचेता मुनियोंकी उत्तम भक्तिसे संतुष्ट हो महादेवजीने उन्हें वर दिया
teṣāṁ tuṣṭo mahādevo munīnāṁ bhāvitātmanām | bhaktyā paramayā rājan vara teṣāṁ pradīṣṭavān |
O Hari, si Mahādeva (Śiva), na nalugod sa mga pantas na ang sarili’y dalisay at disiplinado, ay nagkaloob sa kanila ng isang biyaya, sapagkat nasiyahan Siya sa kanilang sukdulang bhakti. Sa daloy ng salaysay, si Śiva—panginoon ng yoga—ay nagpagaan sa dalamhati ng mga rishi sa pamamagitan ng paglitaw sa di-mabilang na anyo, upang ang bawat isa’y magkamit ng tuwirang darśana; ipinakikita nito na ang tapat na bhakti at paglilinis ng kalooban ay umaakit sa banal na biyaya at pag-aliw.
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
Supreme devotion (paramā bhakti) joined with inner cultivation (bhāvitātman) attracts divine favor: the deity responds not merely with power but with compassion—granting relief from sorrow and a boon. The verse highlights an ethical ideal of disciplined purity and heartfelt devotion as a path to grace.
The king is told that Śiva (Mahādeva), satisfied with the sages’ purified state and intense devotion, bestows a boon upon them. In the surrounding narration (as reflected in the given passage), Śiva manifests in many forms so each sage can receive a direct vision, thereby calming their grief.