दमयन्ती–बाहुकसंवादः
Damayantī’s Dialogue with Bāhuka; Recognition and Disclosure
श्र॒ुत्वैतत् प्रस्थितो राजा शतयोजनयायिश्रि: । हयैर्वातजवैर्मुख्यैरहमस्य च सारथि:,यह सुनकर राजा हवाके समान वेगवाले और सौ योजनतक दौड़नेवाले अच्छे घोड़ोंसे जुते हुए रथपर सवार हो विदर्भदेशके लिये प्रस्थित हो गये। इस यात्रामें मैं ही इनका सारथि था
śrutvैतat prasthito rājā śatayojanayāyiśriḥ | hayair vātajavair mukhyair aham asya ca sārathiḥ ||
Pagkarinig nito, agad na naglakbay ang hari, sumakay sa karwaheng hinihila ng mahuhusay na kabayong kasingbilis ng hangin at tanyag na kayang tumakbo ng sandaang yojana. Sa paglalakbay na iyon, ako mismo ang nagsilbing kanyang tagapagmaneho ng karwahe.
बाहुक उवाच
The verse highlights dharma through prompt action and faithful service: a ruler acts decisively after hearing counsel, while the attendant (Bāhuka) fulfills his duty as charioteer with steadiness and humility.
After hearing the relevant message, the king departs for Vidarbha in a chariot drawn by elite, wind-fast horses reputed to cover a hundred yojanas; Bāhuka states that he was the king’s charioteer on this journey.