Shloka 15
दमयन्त्याः व्याकुलता — स्वयंवरसंनिपातः — देवदूतयाचनम्
Damayantī’s Distress, Proclamation of the Svayaṃvara, and the Gods’ Request
संजय उवाच व्यतिक्रमो<यं सुमहांस्त्वया राजन्नुपेक्षित: । समर्थेनापि यन्मोहात् पुत्रस्ते न निवारित:,संजयने कहा--राजन्! आपके द्वारा यह बहुत बड़ा अन्याय हुआ है, जिसकी आपने जान-बूझकर उपेक्षा की है (उसे रोकनेकी चेष्टा नहीं की है); वह यह है कि आपने समर्थ होते हुए भी मोहवश अपने पुत्रको कभी रोका नहीं
sañjaya uvāca vyatikramo 'yaṃ sumahāṃs tvayā rājann upekṣitaḥ | samarthenāpi yan mohāt putras te na nivāritaḥ ||
Wika ni Sanjaya: “O Hari, napabayaan mo ang isang napakabigat na paglabag. Bagaman may kakayahan kang pigilan siya, dahil sa pagkalito ng isip ay hindi mo kailanman sinaway ang iyong anak.”
संजय उवाच
Educational Q&A
A ruler (and parent) must restrain wrongdoing when he has the capacity to do so; neglect born of delusion becomes a serious ethical fault, especially when it enables harm by one’s own kin.
Sanjaya rebukes the king for having ignored a major wrong: despite being able to intervene, he failed to curb his son’s misconduct, allowing injustice to grow unchecked.