धृतराष्ट्र–संजय संवादः
Dhṛtarāṣṭra and Sañjaya on Arjuna’s Indraloka report and the political consequences
स चापि ते<र्थकृत् तात साधकश्न भविष्यति,“महाबाहो! तुमने अपने धैर्य (इन्द्रियसंयम)-के द्वारा ऋषियोंको भी पराजित कर दिया है। मानद! उर्वशीने जो तुम्हें शाप दिया है, वह तुम्हारे अभीष्ट अर्थका साधक होगा। अनघ! तुम्हें भूतलपर तेरहवें वर्षमें अज्ञातवास करना है। वीर! उर्वशीके दिये हुए शापको तुम उसी वर्षमें पूर्ण कर दोगे”
sa cāpi te ’rthakṛt tāta sādhakaś ca bhaviṣyati | mahābāho! tvayā dhairyeṇa (indriyasaṃyamena) ṛṣayo ’pi parājitāḥ | mānada! urvaśyā yo ’yaṃ śāpas te dattaḥ sa te ’bhīṣṭārthasya sādhako bhaviṣyati | anagha! bhūtale trayodaśe varṣe te ’jñātavāso bhaviṣyati | vīra! urvaśyā dattaṃ śāpaṃ tvaṃ tasminn eva varṣe paripūrayiṣyasi ||
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: “At ang sumpang iyon din, mahal kong anak, ay magiging daan upang matupad ang iyong layon. O makapangyarihang mandirigmang mahahaba ang bisig, sa iyong matatag na pagpipigil-sa-sarili ay nalampasan mo maging ang mga rishi. O karapat-dapat parangalan, ang sumpang ibinigay ni Urvaśī sa iyo ay magiging kasangkapan sa iyong ninanais. O walang dungis, sa ikalabintatlong taon ay kailangan mong mamuhay nang lihim sa lupa; at, O bayani, sa mismong taong iyon ay matutupad mo ang sumpang ibinigay ni Urvaśī.”
वैशम्पायन उवाच
Steadfast self-control (indriyasaṃyama) is praised as a power that can surpass even ascetics, and adverse events—like a curse—can become instruments for fulfilling dharmic aims when met with composure and foresight.
The narrator explains that Urvaśī’s curse will not ruin the hero; instead it will serve his larger purpose, because during the required thirteenth year of incognito exile on earth he will ‘complete’ the curse—turning a seeming misfortune into a strategic advantage.