Chapter 40: Śiva in Kirāta Disguise Tests Arjuna
Mūka-vadha and the Contest
शड्खदुन्दुभिघोषाश्व भेरीणां च सहस्रश: । तस्मिन् मुहूर्ते सम्प्राप्ते निर्धातश्न महानभूत्,उस शुभ मुहूर्त्तक आते ही शंख और दुन्दुभियोंके शब्द होने लगे। सहस्रों भेरियाँ बज उठीं। आकाशमें वायुके टकरानेका महान् शब्द होने लगा
śaṅkha-dundubhi-ghoṣāśva-bherīṇāṃ ca sahasraśaḥ | tasmin muhūrte samprāpte nirdhātaś ca mahān abhūt ||
Wika ni Vaiśampāyana: Nang dumating ang mapalad na sandaling iyon, umalingawngaw ang mga kabibe at mga kettledrum; libo-libong tambol ng digmaan ang tumunog, at isang napakalakas na ugong—na wari’y hinahampas ng hangin ang langit—ang pumuno sa kalawakan, hudyat ng maringal na pagsisimula ng pangyayari.
वैशम्पायन उवाच
The verse underscores the cultural-ethical weight of acting at a proper muhūrta (auspicious time): major undertakings are framed as solemn, publicly witnessed events, signaled by ritual and royal instruments, emphasizing order, legitimacy, and collective attention.
At the arrival of an auspicious moment, conches and multiple kinds of drums are sounded in great numbers, and a vast reverberation fills the sky—an auditory marker that a significant action or ceremony is beginning.