Arjuna’s Himalayan Departure and the Commencement of Severe Tapas
Janamejaya’s Inquiry; Sages Approach Śiva
अजुन उवाच कपर्दिन् सर्वदेवेश भगनेत्रनिपातन । देवदेव महादेव नीलग्रीव जटाधर,अर्जुन बोले--जटाजूटधारी सर्वदेवेश्वर देवदेव महादेव! आप भगदेवताके नेत्रोंका विनाश करनेवाले हैं। आपकी ग्रीवामें नील चिह्न शोभा पा रहा है। आप अपने मस्तकपर सुन्दर जटा धारण करते हैं
arjuna uvāca
kāpardin sarvadeveśa bhagane-tra-nipātana |
deva-deva mahādeva nīlagrīva jaṭādhara ||
Sinabi ni Arjuna: “O Kāpardin, Panginoon ng lahat ng mga diyos, ikaw na nagpabagsak sa mata ni Bhaga! O Diyos ng mga diyos, Dakilang Diyos—bughaw ang lalamunan, tagapagdala ng mga buhol na buhok—” Sa gayon sinimulan ni Arjuna ang kanyang mapitagang pananalita, pinupuri ang nakapanghihilakbot na mga gawa at ang maringal na anyo ng pag-aayuno ni Śiva, bago humingi ng tulong na banal.
अजुन उवाच
Approaching the divine begins with humility and truthful recognition of the deity’s nature—both benevolent and formidable. Arjuna’s stuti models devotion grounded in awareness of Śiva’s ascetic authority and cosmic power, implying that ethical strength and success should be sought through reverence and self-discipline rather than arrogance.
In the Vana Parva context, Arjuna addresses Śiva with a hymn-like salutation. He invokes Śiva by multiple epithets—Kāpardin, Sarvadeveśa, Deva-deva, Mahādeva, Nīlagrīva, Jaṭādhara—and recalls the deed of striking down Bhaga’s eye, establishing Śiva’s supremacy before proceeding to request divine favor.