Shloka 54
Arjuna’s Himalayan Departure and the Commencement of Severe Tapas
Janamejaya’s Inquiry; Sages Approach Śiva
तदा वृक्षान् महाकाय: प्रत्यगृह्नादथो शिला: । किरातरूपी भगवांस्तत: पार्थो महाबल:,तब विशालकाय किरातरूपी भगवान् शंकरने उन वृक्षों और शिलाओंको भी ग्रहण कर लिया। यह देखकर महाबली कुन्तीकुमार अपने वज़तुल्य मुक््कोंसे दुर्धर्ष किरात-सदृश रूपवाले भगवान् शिवपर प्रहार करने लगे। उस समय क्रोधके आवेशसे अर्जुनके मुखसे धूम प्रकट हो रहा था
tadā vṛkṣān mahākāyaḥ pratyagṛhṇād atho śilāḥ | kirātarūpī bhagavāṁs tataḥ pārtho mahābalaḥ ||
Noon, ang dambuhalang iyon ay sinunggaban pati ang mga punò at batong inihagis. Ang Mapalad na Panginoon, na nag-anyong Kirāta (mangangaso sa bundok), ay tinanggap ang lahat; at nang makita ito, si Pārtha (Arjuna), malakas ang bisig at nilamon ng poot, ay nagsimulang manuntok sa Panginoong Śiva sa nakapanghihilakbot na anyong Kirāta, gamit ang mabibigat niyang kamao. Sa sandaling iyon, wari’y may usok na lumalabas sa mukha ni Arjuna dahil sa galit.
किरयात उवाच
Educational Q&A
Even a great hero’s strength and anger must be disciplined; the divine may appear in unexpected forms to test pride and refine resolve into humility and devotion, making one fit to receive higher power and grace.
Śiva, disguised as a Kirāta, displays overwhelming might by seizing trees and rocks; Arjuna, provoked and enraged, attacks with his fists—an escalating confrontation that serves as a divine test preceding Śiva’s eventual favor.