Dharma-śaṅkā-nivāraṇa: Yudhiṣṭhira’s Response on Karma-Phala and Trust in Dharma
अलक्ष्मीराविशत्येने शयानमलसं नरम् | नि:संशयं फल॑ लब्ध्वा दक्षो भूतिमुपाश्ुुते,जो मनुष्य आलस्यके वशमें पड़कर सोता रहता है, उसे दरिद्रता प्राप्त होती है और कार्यकुशल मानव निश्चय ही अभीष्ट फल पाकर ऐश्वर्यका उपभोग करता है
alakṣmīr āviśaty enaṃ śayānam alasaṃ naram | niḥsaṃśayaṃ phalaṃ labdhvā dakṣo bhūtim upāśnute ||
Wika ni Yudhiṣṭhira: Tiyak na pumapasok ang kamalasan at kapahamakan sa taong nakahimlay at natutulog sa katamaran. Ngunit ang taong may kakayahan at masipag, kapag tiyak na nakamtan ang ninanais na bunga, ay nagtatamasa ng kasaganaan. Itinuturo nito na ang katamaran ay nag-aanyaya ng karalitaan, samantalang ang tuluy-tuloy na pagsisikap na nakaayon sa tungkulin ay humahantong sa tagumpay at kaginhawahan.
युधिछिर उवाच
Idleness invites misfortune and poverty, whereas competence and sustained effort bring assured results and prosperity; therefore one should practice diligence as a form of dharma.
In the Vana Parva’s moral-discourse setting, Yudhiṣṭhira articulates a nīti principle: the lazy person who remains asleep/inactive becomes a seat for Alakṣmī, while the efficient worker gains the fruit of action and enjoys bhūti (prosperity).