इस प्रकार श्रीमह्याभारत वनपर्वके अन्तर्गत कुण्डलाहरणपर्वमें कवच-कुण्डलदानविषयक तीन सौ दसवाँ अध्याय पूरा हुआ
Iti prakāraḥ Śrīmahābhārate Vanaparvake antargate Kuṇḍalāharaṇaparvaṇi kavaca-kuṇḍala-dāna-viṣayakaḥ trīśata-daśamo 'dhyāyaḥ pūrṇaḥ.
Sa ganito nagwakas ang ika-tatlong daan at ikasampung kabanata ng Vana Parva ng banal na Mahābhārata, sa loob ng bahaging tinatawag na “Kuṇḍalāharaṇa Parva,” na tumatalakay sa pag-aalay ng baluting pangdigma at mga hikaw. Itinatakda ng tagapagsalaysay ang pagtatapos ng yugtong ito, binibigyang-diin ang bigat na moral ng isang handog na may napakalaking kapalit na personal, at ang paglipat ng salaysay na idinudulot nito.
वैशम्पायन उवाच
The colophon points to the ethical gravity of dāna—giving—especially when it involves personal loss. It frames the episode as one where generosity and duty are tested, and where a gift can reshape destiny and the moral landscape of the story.
This is a concluding statement (colophon) by the narrator, indicating that the chapter dealing with the donation of the armor and earrings—within the Kuṇḍalāharaṇa section of the Vana Parva—has ended, and the text is moving on to the next unit.