हिरण्यकण्ठी: प्रमदा ग्रामान् वा बहुगोकुलान् । कि ददानीति तं विप्रमुवाचाधिरथिस्तत:,तब अधिरथकुमारने उन ब्राह्मणरूपधारी इन्द्रसे कहा--“विप्रवर! मैं आपको क्या दूँ? सोनेके कण्ठोंसे विभूषित युवती स्त्रियाँ अथवा बहुसंख्यक गोधनोंसे भरे हुए अनेक ग्राम?”
hiraṇyakaṇṭhīḥ pramadā grāmān vā bahugokulān | kiṃ dadānīti taṃ vipram uvāca adhirathis tataḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Pagkaraan, tinanong ni Adhirathi (Karṇa) ang brāhmaṇa—si Indra na nagkukubli—“Kagalang-galang na brāhmaṇa, ano ang maibibigay ko sa iyo: mga dalagang may kuwintas na ginto, o mga nayon na hitik sa maraming kawan ng baka?”
वैशम्पायन उवाच
The verse foregrounds dāna as a royal duty, but also raises an ethical question: generosity is not merely the magnitude of gifts (women, villages, cattle) but the discernment and righteousness with which giving is done—especially when the recipient’s identity and purpose are concealed.
Adhirathi, encountering a brahmin (Indra in disguise), offers lavish options as a gift—gold-adorned maidens or villages rich in cattle—showing his readiness to give materially and setting up the impending request that will test him more sharply.