ततः सा व्रीडिता बाला तदा सूर्यमथाब्रवीत् । एवमस्त्विति राजेन्द्र प्रस्थितं भूरिवर्चसम्,राजेन्द्र! तब संगमके लिये उद्यत हुए महातेजस्वी सूर्यदेवकी ओर देखकर लज्जित हुई उस राजकन्याने उनसे कहा--'प्रभो! ऐसा ही हो”
tataḥ sā vrīḍitā bālā tadā sūryam athābravīt | evam astv iti rājendra prasthitaṃ bhūrivarcasam ||
Pagkaraan, ang dalagang bata, nilamon ng hiya, ay nagsalita kay Sūrya: “Mangyari nawa, O panginoon.” At sa pagsambit nito, tumingin siya sa maningning na Diyos-Araw na naglakbay na, handa sa kanilang pagtatagpo—ang kanyang pagsang-ayon ay ibinigay na may mahinhin na pagpipigil, subalit iyon ang pahintulot na magtatakda ng kapalaran at huhubog sa mga kahihinatnang moral at pampamilya sa darating na panahon.
सूर्य उवाच
The verse highlights how a single assent—given under pressure, awe, or modest hesitation—can carry lasting ethical and social consequences. It foregrounds the tension between personal agency and the overpowering presence of divine power, urging careful discernment when invoking boons or entering binding commitments.
A bashful young maiden addresses Sūrya and agrees—“So be it.” The Sun-god, described as intensely radiant and ready to proceed, is poised for union; her reluctant yet explicit consent marks the turning point of the episode.