इस प्रकार श्रीमह्याभारत वनपर्वके अन्तर्गत कुण्डलाहरणपर्वमें सूर्य-कर्ण-संवादविषयक तीन सौ दोवाँ अध्याय पूरा हुआ
iti prakāraṁ śrīmahābhārate vanaparvake antargata-kuṇḍalāharaṇaparvaṇi sūrya-karṇa-saṁvāda-viṣayakaḥ trīśata-dvitīyo 'dhyāyaḥ samāptaḥ
Sa ganito nagwakas ang ika-302 kabanata ng Vana Parva ng Śrī Mahābhārata, sa bahaging tinatawag na “Pagkuha ng mga Hikaw,” na tumatalakay sa pag-uusap nina Sūrya at Karṇa. Ang pagtatapos na ito ang hudyat ng pagsasara ng yugtong iyon, na inilalantad ang tunggaliang moral sa pagitan ng payong maka-diyos at paninindigan ng tao, at nagtatakda ng balangkas ng etika para sa mga pasya ni Karṇa hinggil sa pagkakawanggawa, dangal, at tadhana.
वैशम्पायन उवाच
The colophon underscores the ethical frame of the Sūrya–Karṇa dialogue: divine guidance may warn of danger, yet a person’s chosen values—especially honor and generosity—shape action even under the shadow of fate.
This line is a closing colophon stating that the chapter dealing with the Sūrya–Karṇa conversation, within the Kuṇḍalāharaṇa episode of the Vana Parva, has concluded.