Shloka 36
हुत्वा शरीर संग्रामे कृत्वा कर्म सुदुष्करम् । विजित्य च परानाजौ यश: प्राप्स्पामि केवलम्,अतः मैं अपने शरीरके साथ उत्पन्न हुए कवच-कुण्डल इन्द्रको देकर सनातन कीर्ति प्राप्त करूँगा। ब्राह्मणोंको विधिपूर्वक दान देकर, अत्यन्त दुष्कर पराक्रम करके समराम्निमें शरीरकी आहुति देकर तथा शत्रुओंको संग्राममें जीतकर मैं केवल सुयशका उपार्जन करूँगा
hutvā śarīraṃ saṅgrāme kṛtvā karma suduṣkaram | vijitya ca parān ājau yaśaḥ prāpsyāmi kevalam ||
Ipinahayag ni Karna: “Sa digmaan, ihahandog ko maging ang sarili kong katawan, gagawa ng mga gawang sukdulang mahirap; at matapos magapi ang mga kaaway sa labanan, wala akong hihingin kundi dalisay na katanyagan. Kaya ibibigay ko kay Indra ang baluting-katawan at mga hikaw na isinilang na kasama ng aking katawan, upang makamtan ang walang-kupas na karangalan. Sa pagbibigay ng kaloob sa mga Brahmin ayon sa wastong ritwal, sa pagsasagawa ng pambihirang tapang na halos di-magawa, sa pag-aalay ng katawan sa apoy ng digmaan, at sa pagwawagi sa mga kaaway—tanging mabuting pangalan lamang ang aking iipunin.”
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse elevates the ideal that a warrior’s highest pursuit is enduring honor (yaśas) earned through arduous duty and willingness to sacrifice—even one’s own body—rather than material reward.
Karna speaks in a resolute, vow-like tone, stating that he will undertake extremely difficult martial deeds, fight and defeat opponents, and accept bodily sacrifice in war, aiming to secure pure renown.