Shloka 44
मार्कण्डेय उदाच तथा प्रशस्य हाभिपूज्य चैव वरस्त्रियं तामृषय: समागता: । नरेन्द्रमामन्त्रय सपुत्रमज्जसा शिवेन जम्मुर्मुदिता: स्वमालयम्,मार्कण्डेयजी कहते हैं--युधिष्ठिर! इस प्रकार वहाँ आये हुए महर्षियोंने स्त्रियोंमें श्रेष्ठ सावित्रीकी भूरि-भूरि प्रशंसा तथा आदर-सत्कार करके पुत्रसहित राजा द्युमत्सेनकी अनुमति ले सुख और प्रसन्नताके साथ अपने-अपने घरको प्रस्थान किया
mārkaṇḍeya uvāca—tathā praśasya cābhipūjya caiva varastriyaṃ tām ṛṣayaḥ samāgatāḥ | narendram āmantrya saputram ajjasā śivena jagmur muditāḥ svam ālayam ||
Sinabi ni Markandeya: “O Yudhiṣṭhira! Sa gayon, ang mga dakilang pantas na nagkatipon doon ay masaganang nagpuri at marapat na nagbigay-galang kay Sāvitrī, ang pinakamainam sa mga babae. Pagkaraan, nagpaalam sila sa haring Dyumatsena kasama ang kanyang anak; at sa ilalim ng mabuting palad at masayang kalooban, sila’y mabilis na nagtungo sa kani-kanilang mga ermitanyo.”
गौतम उवाच
Educational Q&A
Exemplary virtue deserves public recognition and honor: the sages’ praise of Sāvitrī models how dharmic conduct (steadfastness, fidelity, and moral courage) is affirmed by the wise, and how auspicious outcomes follow when righteousness is acknowledged and respected.
After witnessing Sāvitrī’s extraordinary conduct and its results, the gathered sages formally praise and honor her, then take the king’s leave (along with his son) and depart happily to their own dwellings, marking a calm conclusion to the episode.