ततो राज्ञा सहासीना: सर्वे ते वनवासिन: । जातकौतूहला: पार्थ पप्रच्छुर्न॒पते: सुतम्,पार्थ! तत्पश्चात् राजाके साथ बैठे हुए वे सभी वनवासी कौतूहलवश राजकुमार सत्यवानसे पूछने लगे
tato rājñā sahāsīnāḥ sarve te vanavāsinaḥ | jātakautūhalāḥ pārtha papracchur nṛpateḥ sutam ||
Pagkaraan, habang nakaupo ang hari kasama nila, ang lahat ng naninirahan sa gubat—na napukaw ng pag-uusisa—ay nagsimulang magtanong sa prinsipe, ang anak ng hari. Ipinakikita ng tagpong ito ang kaayusang panlipunang ayon sa dharma: ang pamayanang nakasaksi sa pambihirang pangyayari ay humihingi ng tapat na paglilinaw sa karapat-dapat na tagapagmana, at ang prinsipe’y inaasahang tumugon nang may dangal at pagpipigil.
मार्कण्डेय उवाच
A dharmic community responds to unusual events through respectful inquiry, and the prince (as the king’s son) is positioned as accountable to answer truthfully and responsibly—highlighting ethical speech and the duties tied to status.
After the king sits with the gathered people, the forest-dwellers become curious and begin questioning the prince, the king’s son, about the matter at hand.