Shloka 32
Ajñātavāsa-saṅkalpaḥ — Yudhiṣṭhira’s Resolve and Dhaumya’s Exempla on Concealment
सावित्रयुवाच ह्वतं पुरा मे श्वशुरस्य धीमतः स्वमेव राज्यं लभतां स पार्थिव: । जह्यात् स्वधर्म न च मे गुरुर्यथा द्वितीयमेतद् वरयामि ते वरम्,सावित्री बोली--मेरे बुद्धिमान् श्वशुरका राज्य, जो पहले उनसे छीन लिया गया है, उसे वे महराज पुनः प्राप्त कर लें तथा वे मेरे पूज्य गुरु महाराज द्युमत्सेन कभी अपना धर्म न छोड़ें; यही दूसरा वर मैं आपसे माँगती हूँ
sāvitry uvāca: hṛtaṃ purā me śvaśurasya dhīmataḥ svam eva rājyaṃ labhatāṃ sa pārthivaḥ | jahyāt svadharmaṃ na ca me gurur yathā dvitīyam etad varayāmi te varam ||
Wika ni Sāvitrī: “Nawa’y mabawi ng aking marunong na biyenan ang sarili niyang kaharian na matagal nang naagaw sa kanya, at muling maghari roon. At nawa’y ang aking iginagalang na nakatatanda—ang aking guro, si Haring Dyumatsena—ay hindi kailanman tumalikod sa kanyang dharma. Ito ang ikalawang biyayang pinipili kong hingin sa iyo.”
यम उवाच
Educational Q&A
Sāvitrī frames her request in terms of dharma: rightful kingship should be restored, and a respected elder should remain unwavering in svadharma. The verse highlights that true boons are those aligned with moral order and the stability of righteous life.
In the boon-granting dialogue, Sāvitrī asks that her father-in-law regain the kingdom previously taken from him and that he never fall away from his dharma. This is presented as her second boon.