Adhyāya 290: Kuntī’s Mantra-Parīkṣā and the Appearance of Sūrya (कुन्ती–सूर्यसंवादः)
ततो विश्राव्य विस्पष्टं नाम राक्षसपुड्रव: । आह्वियामास समरे लक्ष्मणं शुभलक्षणम्,तत्पश्चात् उस राक्षसराजने स्पष्टरूपसे अपने नामकी घोषणा करके शुभलक्षण लक्ष्मणको युद्धके लिये ललकारा
tato viśrāvya vispaṣṭaṁ nāma rākṣasapuṅgavaḥ | āhviyāmāsa samare lakṣmaṇaṁ śubhalakṣaṇam ||
Pagkaraan, ang pinakamarangal sa mga rākṣasa, matapos ipahayag nang malinaw ang kanyang pangalan, ay humamon kay Lakṣmaṇa—na may mapalad na mga tanda—upang makipaglaban.
मार्कण्डेय उवाच
The verse highlights the ethic of open confrontation in battle: a warrior publicly declares himself and issues a direct challenge, emphasizing courage, accountability, and adherence to a recognized code of combat.
Mārkaṇḍeya narrates that a chief rākṣasa loudly announces his name and then calls Lakṣmaṇa—described as bearing auspicious marks—into a battle encounter.