Adhyāya 290: Kuntī’s Mantra-Parīkṣā and the Appearance of Sūrya (कुन्ती–सूर्यसंवादः)
अन्तर्हित: प्रकाशो वा दिव्यैर्दत्तवरै: शरै: | जहि शत्रूनमित्रघ्न मम शस्त्रभृतां वर,शस्त्रधारियोंमें श्रेष्ठ शत्रुनाशन वीर! जिनके लिये देवताओंने तुम्हें वरदान दिया है, ऐसे दिव्यास्त्रों-द्वारा प्रकटरूपमें या अदृश्य होकर मेरे शत्रुओंका नाश करो
antarhitaḥ prakāśo vā divyair dattavaraiḥ śaraiḥ | jahi śatrūn amitraghna mama śastrabhṛtāṃ vara ||
Sinabi ni Mārkaṇḍeya: “Maging ikaw man ay nakatago o hayag, sa pamamagitan ng mga banal na palaso na ipinagkaloob sa iyo ng mga diyos bilang biyaya—lipulin mo ang mga kaaway. O tagapagpuksa ng kaaway, pinakamagaling sa mga may sandata, gamitin mo ang mga sandatang mula sa langit upang wasakin ang aking mga kalaban.”
मार्कण्डेय उवाच
The verse frames the use of power—especially divinely sanctioned weaponry—as purposeful and duty-bound: force is invoked not for vanity but for protection and the removal of hostile threats, emphasizing disciplined, directed action rather than indiscriminate violence.
Mārkaṇḍeya addresses a warrior-hero, urging him to destroy enemies using divine arrows received as boons from the gods, whether acting invisibly (concealed) or openly (manifest), highlighting both capability and mandate to neutralize threats.