Adhyāya 290: Kuntī’s Mantra-Parīkṣā and the Appearance of Sūrya (कुन्ती–सूर्यसंवादः)
तमदृश्यं शरै: शूरौ माययान्तर्हितं तदा
tam adṛśyaṃ śaraiḥ śūrau māyayāntarhitaṃ tadā
Pagkaraan, sa kapangyarihan ng māyā (ilusyon), ang dalawang magiting na mandirigma ay naging di-nakikita, natabingan sa paningin kahit patuloy ang paglipad ng mga palaso—ipinapakita na sa digmaan, ang tapang lamang ay maaaring malito at mapigil kapag pumasok ang panlilinlang at mga paraang higit-sa-karaniwan.
मार्कण्डेय उवाच
The verse highlights how external prowess in conflict can be undermined by māyā—deception or extraordinary power—urging discernment and ethical vigilance: not everything in struggle is decided by strength alone, and one must be wary of tactics that obscure truth and fair conduct.
Mārkaṇḍeya describes a battle moment in which two heroic fighters are rendered unseen: amid the exchange of arrows, they are concealed by māyā, becoming invisible and thus altering the course and clarity of the encounter.