Kṣānti–Tejas Viveka: Prahlāda’s Instruction to Bali
Draupadī’s Application
क्षन्तव्यं पुरुषेणेह सर्वापत्सु सुशो भने । क्षमावतो हि भूतानां जन्म चैव प्रकीर्तितम्,सुशोभने! पुरुषको सभी आपत्तियोंमें क्षमाभाव रखना चाहिये। क्षमाशील पुरुषसे ही समस्त प्राणियोंका जीवन बताया गया है
kṣantavyaṃ puruṣeṇeha sarvāpatṣu suśobhane | kṣamāvato hi bhūtānāṃ janma caiva prakīrtitam ||
Wika ni Yudhiṣṭhira: “O marikit, sa daigdig na ito dapat sanayin ng lalaki ang pagtitiis sa bawat kapighatian. Tunay ngang ipinahahayag na ang pagpapatuloy at kagalingan ng mga nilalang ay nakasalalay sa taong matiisin at mapagpatawad.”
युधिछिर उवाच
The verse teaches kṣamā—patient forbearance and forgiveness—as a central dharmic virtue, especially during संकट/āpad (adversity). It presents forgiveness not as weakness but as a sustaining force for social and moral life.
In the Vana Parva context, Yudhiṣṭhira instructs a woman addressed as “Suśobhanā,” emphasizing how one should respond to hardship: by enduring and maintaining forgiveness, a hallmark of his ethical counsel during the exile-period discourses.