Shloka 70
Sūrya’s Counsel to Karṇa on Indra’s Intended Request
Kuṇḍala–Kavaca Discourse
क्षिप्तामिषीकां काकाय चित्रकूटे महागिरौ । भवता पुरुषव्याघ्र प्रत्यभिज्ञानकारणात्,(एकाक्षिविकल: काक: सुदुष्टात्मा कृतश्न वै ।) 'पुरुषसिंह! उस कथाका मुख्य विषय यह है कि आपने महापर्वत चित्रकूटपर रहते समय किसी कौएके ऊपर एक सींकका बाण चलाया था और उस दुष्टात्मा कौएको एक आँखसे वंचित कर दिया था। यह प्रसंग उन्होंने केवल अपनी पहचान करानेके उद्देश्यसे प्रस्तुत किया था
Mārkaṇḍeya uvāca: kṣiptāmiṣīkāṃ kākāya Citrakūṭe mahāgirau | bhavatā puruṣavyāghra pratyabhijñāna-kāraṇāt (ekākṣi-vikalaḥ kākaḥ suduṣṭātmā kṛtaśna vai) ||
Sinabi ni Mārkaṇḍeya: “O puruṣavyāghra, tigre sa mga tao! Nang ikaw ay naninirahan sa dakilang bundok na Citrakūṭa, minsan ay pinana mo ng palasong yari sa tangkay ng tambo ang isang uwak. Ang masamang uwak na iyon ay nawalan ng isang mata. Ang pangyayaring ito’y binanggit lamang bilang paraan ng pagkakakilanlan—upang patunayan ang katauhan sa paggunita ng isang natatanging gawa sa nakaraan.”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights pratyabhijñāna—recognition through a distinctive remembered act—showing how past deeds become identifying marks and how actions carry lasting narrative and moral consequences.
Mārkaṇḍeya recalls an earlier incident at Mount Citrakūṭa where the addressed hero shot a reed-arrow at a crow, leaving it one-eyed; the recollection is used specifically to establish identity/recognition.