Sāvitrī-Upākhyāna: Dyumatsena’s Restoration and the Return to Kāmyaka
Conclusion
इत्युक्तो लक्ष्मणस्तेन वानरेन्द्रेण धीमता । त्यक्त्वा रोषमदीनात्मा सुग्रीव॑ प्रत्यपूजयत्,बुद्धिमान् वानरराज सुग्रीवके ऐसा कहनेपर उदार हृदयवाले लक्ष्मणने रोष त्यागकर उनकी भूरि-भूरि प्रशंसा की
ity ukto lakṣmaṇas tena vānareṇdreṇa dhīmatā | tyaktvā roṣam adīnātmā sugrīvaṁ pratyapūjayat ||
Nang masabihan siya ng matalinong hari ng mga vanara, si Lakṣmaṇa—matatag at marangal ang loob—ay iniwan ang galit at bilang tugon ay pinarangalan si Sugrīva sa magalang na papuri.
मार्कण्डेय उवाच
The verse highlights kṣamā and dama—restraint and composure. A dharmic person abandons anger and responds with honor and measured speech, preserving alliances and moral integrity.
After being spoken to by the wise monkey-king (Sugrīva), Lakṣmaṇa gives up his anger and respectfully praises and honors Sugrīva in return, restoring cordial relations.