Shloka 34
Sāvitrī’s Trirātra-Vrata and Departure with Satyavān (सावित्रीव्रतनिश्चयः सहगमनं च)
द्रक्ष्यन्त्यार्यस्थ धन््या ये कुशलाजशमीदलै: । अभिषिक्तस्य वदनं सोम॑ शान्तघनं यथा,“जो लोग कुश, लाजा और शमीपत्र आदिके द्वारा राज्यपर अभिषिक्त हुए आप आर्यके मेघोंके आवरणसे रहित शरत्कालीन चन्द्रमाके समान मनोहर मुखका दर्शन करेंगे, वे धन्य हैं!
drakṣyanty āryastha dhanyā ye kuśalājāśamīdalaiḥ | abhiṣiktasya vadanaṃ somaśāntaghanaṃ yathā ||
Wika ni Mārkaṇḍeya: Tunay na mapalad ang mga makakakita sa iyong mukha sa oras ng iyong pagpuputong at paghirang bilang hari—kapag ikaw ay pinahiran sa banal na damong kuśa, sa inihaw na butil na lājā, at sa mga dahon ng śamī—ang iyong anyo’y kaibig-ibig na gaya ng buwan sa taglagas, malinaw at payapa, walang ulap na tumatakip sa liwanag nito.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that righteous kingship and its consecration (abhiṣeka) are sacred and auspicious; even witnessing such a dharmic enthronement is considered a blessing, because it signifies the restoration of order and protection under Dharma.
Mārkaṇḍeya speaks in praise and benediction, describing how fortunate people will be to see the addressee’s face at the moment of royal anointing, using ritual items (kuśa, lājā, śamī leaves) and comparing the serene beauty of that face to the clear autumn moon.