Shloka 10
Draupadī’s Lament and the Question of Kṣatriya Forbearance (द्रौपद्याः शोकप्रलापः क्षमानिर्णयश्च)
यान॑ वस्त्राण्यलंकाराज्छयनान्यासनानि च । भोजनान्यथ पानानि सर्वोपकरणानि च,विभिन्न कार्योंमें नियुक्त किये हुए मूर्ख सेवक अपने इच्छानुसार क्षमाशील स्वामीके रथ, वस्त्र, अलंकार, शय्या, आसन, भोजन, पान तथा समस्त सामग्रियोंका उपयोग करते रहते हैं तथा स्वामीकी आज्ञा होनेपर भी किसीको देनेयोग्य वस्तुएँ नहीं देते हैं
yāni vastrāṇy alaṅkārāc chayanāny āsanāni ca | bhojanāny atha pānāni sarvopakaraṇāni ca ||
Wika ni Prahlāda: “Tungkol sa mga kasuotan, alahas, higaan, upuan, pagkain, inumin, at lahat ng iba pang kailangan—ang mga hangal na alipin na itinalaga sa iba’t ibang gawain ay ginagamit ang karwahe at mga pag-aari ng kanilang mapagtiis na panginoon ayon sa nais nila; at kahit utusan ng panginoon, hindi nila ibinibigay ang mga bagay na nararapat ipamahagi sa iba.”
प्रह्माद उवाच
Educational Q&A
The verse condemns the abuse of entrusted resources: those who are appointed to duties must act with restraint and fidelity, not treat another’s property as their own nor withhold what should be given when ordered. It highlights dharma as responsible stewardship and obedience to rightful command.
Prahlāda is describing a moral example: foolish servants, though assigned to different tasks, freely consume and use the master’s chariot and household goods, and even refuse to distribute items when the master instructs them—illustrating disorder and adharma within service.