Shloka 42
Sāvitrī–Satyavān Vivāha: Kanyāpradāna and Āśrama-Śīla (सावित्री-सत्यवान्विवाहः)
तामभिद्रुत्य सुश्रोणी रावण: प्रत्यषेधयत् । भर्त्सयित्वा तु रूक्षेण स्वरेण गतचेतनाम्,इसी समय रावणने दौड़कर उनका मार्ग रोक लिया और कठोर स्वरसे उन्हें डराना, धमकाना आरम्भ किया। इससे वे भयके मारे मूर्च्छित हो गयीं
tām abhidrutya suśroṇī rāvaṇaḥ pratyaṣedhayat | bhartsayitvā tu rūkṣeṇa svareṇa gatacetanām ||
Sinabi ni Mārkaṇḍeya: Sumugod si Rāvaṇa sa babaeng may magandang balakang at hinarangan ang kanyang daraanan. Pagkaraan, sa malupit na tinig, sinimulan niyang takutin at bantaang pilitin siya; sa tindi ng pangamba, nawalan siya ng malay. Ipinakikita ng tagpong ito na ang pamimilit at pananakot ay adharma—karahasang nasa salita at layon na lumalapastangan sa kaligtasan at dangal ng isang babae.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights adharma in the form of coercion and intimidation: harsh speech and threats used to overpower the vulnerable are ethically condemned, especially when directed against a woman’s autonomy and safety.
Rāvaṇa runs up to the woman and blocks her way, then threatens her in a harsh tone; she becomes terrified and faints (loses consciousness).