Shloka 30
Indrajit’s Binding, Restoration by Viśalyā, and Counsel Restraining Rāvaṇa (Āraṇyaka Parva 273)
|, ही | /0/00४-7-7- - (की रन प है अजित सर्वलोकानां देवैरपि दुरासदम् । मया दत्तं पाशुपतं दिव्यमप्रतिमं शरम् । अवाप लोकपालेभ्यो वज्रादीन् स महाशरान्,उन्हें तुम तो क्या, सम्पूर्ण लोक मिलकर भी जीत नहीं सकते। उनका सामना करना तो देवताओंके लिये भी कठिन है। मैंने उन्हें पाशुपत नामक दिव्य अस्त्र प्रदान किया है, जिसके जोड़का दूसरा कोई अस्त्र ही नहीं है। इसके सिवा अन्यान्य लोकपालोंसे भी उन्होंने वज्र आदि महान् अस्त्र प्राप्त किये हैं
ajitaḥ sarvalokānāṃ devair api durāsadaḥ | mayā dattaṃ pāśupataṃ divyam apratimaṃ śaram | avāpa lokapālebhyō vajrādīn sa mahāśarān ||
Wika ni Bhīmasena: “Hindi siya madadaig kahit magsama-sama pa ang lahat ng daigdig; maging ang mga diyos ay mahihirapang humarap sa kanya. Ipinagkaloob ko sa kanya ang banal na sandatang Pāśupata—isang walang kapantay na palaso. Bukod pa riyan, mula sa iba pang mga Lokapāla, ang mga tagapangalaga ng mga daigdig, nakamtan din niya ang mga dakilang sandata gaya ng vajra (kulog) at iba pa.”
भीमसेन उवाच
Educational Q&A
Extraordinary power—especially divine weaponry—demands discernment and restraint: the verse underscores that some forces are beyond ordinary conquest, and that possessing incomparable weapons heightens ethical responsibility in how conflict is pursued.
Bhīma is emphasizing the opponent’s (or warrior’s) near-invincibility: he cannot be defeated even by all beings together, is difficult even for the gods to face, and has been armed with the Pāśupata weapon by Bhīma, along with other mighty weapons received from the Lokapālas such as the vajra.