Shloka 34
Dvaītavana: Brahmaghoṣa, Rṣi-saṅgha, and Baka Dālbhyā’s Upadeśa to Yudhiṣṭhira
द्रुपदस्य कुले जातां स्नुषां पाण्डोर्महात्मन:,मैं द्रपदके कुलमें उत्पन्न हुई महात्मा पाण्डुकी पुत्रवधू, वीर धृष्टद्युम्नकी बहिन तथा वीरशिरोमणि पाण्डवोंकी पतिव्रता पत्नी हूँ। महाराज! मुझे इस प्रकार वनमें कष्ट उठाती देखकर भी आप शशत्रुओंके प्रति क्षमाभाव कैसे धारण करते हैं?
drupadasya kule jātāṁ snuṣāṁ pāṇḍor mahātmanaḥ |
Wika ni Vaiśampāyana: “Siya (si Draupadī), na isinilang sa angkan ni Haring Drupada at manugang ng dakilang-loob na si Pāṇḍu, ay nagsasalita mula sa paninindigan ng dangal at dharma: bagaman siya ang tapat at malinis na asawa ng mga Pāṇḍava at kapatid ni Dhṛṣṭadyumna na bayani, siya’y pinapagdusa sa gubat. Sa pagkakita niyang tinitiis niya ang gayong hirap, tinatanong niya kung paanong ang hari’y nananatiling mapagtiis sa mga kaaway—ipinahihiwatig na ang pagtitimpi, kapag hinahayaan ang kawalang-katarungan, ay pagkukulang sa matuwid na tungkulin.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharmic tension: personal and royal forbearance (kṣānti) is virtuous, but if it shelters wrongdoing and prolongs injustice, it can become adharma. Draupadī’s appeal urges that righteous duty may require firm action when honor and justice are violated.
In the forest-exile setting, Draupadī identifies herself by lineage and relationships—Drupada’s daughter, Pāṇḍu’s daughter-in-law, sister of Dhṛṣṭadyumna, devoted wife of the Pāṇḍavas—and challenges the king’s continued tolerance toward their enemies despite her visible suffering in exile.