Shloka 31
Dvaītavana: Brahmaghoṣa, Rṣi-saṅgha, and Baka Dālbhyā’s Upadeśa to Yudhiṣṭhira
तं॑ ते वनगतं दृष्टवा कस्मान्मन्युर्न वर्धते । परंतप! जिन्होंने पराजित नरेशोंके दिये हुए अद्भुत आकारवाले रथों, घोड़ों और हाथियोंसे घिरे हुए कितने ही राजाओंसे बलपूर्वक धन लिये थे, जो एक ही वेगसे पाँच सौ बाणोंका प्रहार करते हैं, उन्हीं अर्जुनको वनवासका कष्ट भोगते देख शत्रुओंपर आपका क्रोध क्यों नहीं बढ़ता? || २९-३० $ ।। श्यामं बृहन्तं तरुणं चर्मिणामुत्तमं रणे
vaiśampāyana uvāca | taṁ te vanagataṁ dṛṣṭvā kasmān manyur na vardhate | paraṁtapa |
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Nang makita mong si Arjuna ay napasa-ilang sa gubat, bakit hindi sumisiklab ang iyong poot, O tagasunog ng mga kaaway? Ang bayaning minsang sapilitang kumuha ng yaman mula sa maraming hari, na napaliligiran ng mga karwaheng kahanga-hanga, mga kabayo at mga elepanteng ibinigay ng mga haring natalo; at na sa iisang bugso ng bilis ay nakapaghahagis ng limang daang palaso—kung ang mismong Arjuna ay pinapasan ang hirap ng pagkatapon, bakit hindi naglalagablab ang iyong galit laban sa mga kaaway?”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ethic that injustice—especially the humiliation and suffering of a great warrior through wrongful exile—ought to awaken righteous indignation and resolve to restore dharma, rather than passive acceptance.
Vaiśampāyana describes a speaker’s astonishment that a warrior addressed as ‘Paraṁtapa’ is not inflamed with anger upon seeing Arjuna, famed for overpowering kings and unmatched archery, now enduring the hardships of forest exile.