Setubandha-Niścaya (Decision for the Causeway) and Vānara-Senā Saṃniveśa — Bridge Strategy and Alliance Consolidation
जानामि च त्वां सुरथस्य पुत्र यं कोटिकास्येति विदुर्मनुष्या: । तस्मादहं शैब्य तथैव तुभ्य- माख्यामि बन्धून् प्रथितं कुलं च,परंतु मैं तुम्हें पहचानती हूँ, तुम राजा सुरथके पुत्र हो, जिसे लोग कोटिकास्यके नामसे जानते हैं। शैब्य! इसीलिये मैं तुम्हें अपने बन्धुजनों तथा विश्वविख्यात वंशका परिचय देती हूँ
jānāmi ca tvāṃ surathasya putra yaṃ koṭikāsyeti vidur manuṣyāḥ | tasmād ahaṃ śaibya tathaiva tubhyam ākhyāmi bandhūn prathitaṃ kulaṃ ca ||
Wika ni Vaiśampāyana: “Nakikilala kita, anak ni Haring Suratha—yaong kilala ng mga tao sa pangalang Koṭikāsya. Kaya, O Śaibya, isasalaysay ko ngayon sa iyo ang tungkol sa aking mga kamag-anak at sa aking angkang bantog sa buong daigdig.”
वैशम्पायन उवाच
The verse underscores the cultural-ethical importance of knowing and acknowledging identity through lineage (kula) and kinship (bandhu). Recognition establishes trust and social context, after which a proper account of one’s family and reputation can be responsibly given.
The narrator, Vaiśaṃpāyana, reports a speaker recognizing the listener as Suratha’s son, known publicly as Koṭikāsya, and then announcing an intention to introduce their own relatives and celebrated lineage to him, addressing him as Śaibya.