Shloka 9
सीता-रावण-संवादः
Sītā–Rāvaṇa Dialogue in the Aśoka Grove
विभ्राजमानां वपुषा बिश्रतीं रूपमुत्तमम् | भ्राजयन्तीं वनोद्देशं नीलाभ्रमिव विद्युतम्,वह परम सुन्दर रूप धारण किये अपनी अनुपम कान्तिसे उदभासित हो रही थी और जैसे विद्युत् अपनी प्रभासे नीले मेघसमूहको प्रकाशित करती है, उसी प्रकार वह सुन्दरी अपनी अड्भच्छटासे उस वनप्रान्तको सब ओरसे देदीप्यमान कर रही थी
vaishampāyana uvāca |
vibhrājamānāṃ vapuṣā biśratīṃ rūpam uttamam |
bhrājayantīṃ vanoddeśaṃ nīlābhram iva vidyutam ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Taglay niya ang sukdulang kagandahan, at nagniningning sa sariling liwanag ng kanyang katawan. Gaya ng kidlat na nagpapaliwanag sa kumpol ng bughaw-na-maitim na ulap, ang marikit na babae ay nagpasinag sa buong pook ng gubat sa lahat ng panig sa pamamagitan ng kanyang ningning—larawang nagpapakita na ang kadakilaan sa loob ay nakapagpapaliwanag kahit sa ilang.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses a natural simile—lightning illuminating dark clouds—to suggest that true excellence and auspicious radiance (tejas) can transform the surrounding world, bringing clarity and uplift even in difficult or wild settings.
The narrator, Vaiśampāyana, describes a woman of extraordinary beauty whose own brilliance makes the forest-region appear illuminated on all sides, compared to lightning flashing against blue clouds.