Shloka 7
सीता-रावण-संवादः
Sītā–Rāvaṇa Dialogue in the Aśoka Grove
महता परिबर्हेण राजयोग्येन संवृतः । राजभिर्बहुभि: सार्धमुपायात् काम्यकं च सः,उसी समय सिंधुदेशका महायशस्वी राजा जयद्रथ, जो वृद्धक्षत्रका पुत्र था, विवाहकी इच्छासे शाल्वदेशकी ओर जा रहा था। वह बहुमूल्य राजोचित ठाट-बाटसे सुसज्जित था। अनेक राजाओंके साथ यात्रा करता हुआ वह काम्यकवनमें आ पहुँचा
mahātā paribarheṇa rājayogyena saṃvṛtaḥ | rājabhir bahubhiḥ sārdham upāyāt kāmyakaṃ ca saḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Napalilibutan siya ng isang dakila at pangharìng kasamahan, at dumating sa Kāmyaka—kasabay sa paglalakbay ang maraming hari. Ipinakikita ng tagpong ito ang ambisyong pangkaharian at pagnanasa sa daigdig: isang makapangyarihang pinuno, nababalutan ng mamahaling karangyaan at sinusuportahan ng mga kaalyadong prinsipe, pumapasok sa gubat na malapit nang maging tanghalan ng mga pangyayaring mabigat sa usaping dharma.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how royal power and desire move with visible grandeur—retinues, allies, and display—yet such worldly momentum enters the forest, a space often associated with restraint and dharma. It foreshadows ethical tension between desire-driven action and the moral order that the forest setting evokes.
The narrator states that a certain king (implied by context) arrives at Kāmyaka forest accompanied by many other kings, surrounded by a large, royal entourage. This sets the stage for subsequent events in Kāmyaka.