Shloka 6
रावण–मारीचसंवादः तथा मृगप्रलोभनपूर्वकं सीताहरणोपक्रमः
Rāvaṇa–Mārīca Dialogue and the Decoy-Deer Prelude to Sītā’s Abduction
देवा: साध्यास्तथा विश्वे तथैव च महर्षय: । यामा धामाश्न मौद्गल्य- गन्धर्वाप्सरसस्तथा,मुद्गल! वहाँ देवता, साध्य, विश्वेदेव, महर्षिगण, याम, धाम, गन्धर्व तथा अप्सरा--इन सब देवसमूहोंके अलग-अलग अनेक प्रकाशमान लोक हैं, जो इच्छानुसार प्राप्त होनेवाले भोगोंसे सम्पन्न, तेजस्वी तथा मंगलकारी हैं
devāḥ sādhyās tathā viśve tathaiva ca maharṣayaḥ | yāmā dhāmāś ca maudgalya gandharvāpsarasas tathā ||
Wika ng banal na sugo: “O Maudgalya (Mudgala), may maraming magkakahiwalay at maningning na mga daigdig na nauukol sa iba’t ibang pangkat ng mga diyos—gaya ng mga Deva, Sādhya, Viśvedevas, mga dakilang rishi, mga Yāma, mga Dhāma, at gayundin ang mga Gandharva at Apsaras. Bawat pamayanang makalangit ay may sariling maliwanag na kaharian, hitik sa mapalad na mga ligayang natatamo ayon sa ninanais.”
देवदूत उवाच
Educational Q&A
The verse underscores a moral-cosmological idea: righteous merit and spiritual stature correspond to distinct celestial attainments. Different divine communities possess their own radiant realms, suggesting an ordered universe where results (bhoga/experience) align with one’s earned fitness and aspiration.
A divine messenger addresses Mudgala, describing the various luminous worlds of different celestial hosts—Devas, Sādhyas, Viśvedevas, great sages, Yāmas, Dhāmas, Gandharvas, and Apsarases—emphasizing the splendor and desirability of these realms.