Daśagrīva-boonāvaraṇa, Viṣṇv-avatāra-niyoga, Vānara-sahāya-janana, Mantharā-nirmāṇa
महर्षिरनुकम्पार्थमब्रवीद् बाष्पगद्गदम् | अपने पौत्रोंको वनवासके कष्टसे दुर्बल तथा जंगली फल-मूल खाकर जीवननिर्वाह करते देख महर्षि व्यासको बड़ी दया आयी। वे उनपर कृपा करनेके लिये नेत्रोंसे आँसू बहाते हुए गदगद कण्ठसे बोले--
mahārṣir anukampārtham abravīd bāṣpa-gadgadam | apne pautrān̐ko vanavāsa-kāṣṭena durbala tathā jaṅgalī phala-mūla khākar jīvana-nirvāhaṃ kurvataḥ dṛṣṭvā mahārṣi vyāsako baṛī dayā āyī | te tān prati kṛpāṃ kartum netrābhyāṃ aśrūṇi muñcantaḥ gadgada-kaṇṭhena ūcuḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Dahil sa habag, nagsalita ang dakilang ṛṣi, at ang kanyang tinig ay nabubulunan ng luha. Nang makita niyang ang kanyang mga apo ay nanghihina sa hirap ng pagkatapon sa gubat, at nabubuhay lamang sa mga ligaw na bunga at ugat, si Vyāsa ay napuspos ng awa. Nais niyang magpamalas ng biyaya sa kanila, kaya siya’y lumuha at nagsalita sa nanginginig, basang-luhang tinig.
वैशम्पायन उवाच
The passage foregrounds anukampā (compassion) as a dharmic response: even a great sage is not detached from righteous empathy, and true spiritual stature includes the capacity to feel and act with kṛpā toward those suffering.
Vaiśampāyana narrates that Vyāsa, seeing his grandsons weakened by the rigors of forest exile and living on wild fruits and roots, is moved to tears and begins to speak to them in an emotionally choked voice, preparing to offer counsel or aid.