Rāmopākhyāna—Rāma–Sītā Origins and the Opening of Rāvaṇa’s Genealogy
बहुव्यालमृगाकीर्ण त्यक्तुं द्वैतववनं वनम् । इस प्रकार चिन्तासे घिरे हुए महात्मा युधिष्ठिरके मनमें यह विचार उत्पन्न हुआ कि “अनेक प्रकारके सर्पों तथा मृगोंसे भरे हुए इस द्वैतववनको छोड़कर हम कहीं अन्यत्र चले चलें"
bahu-vyāla-mṛgākīrṇaṁ tyaktuṁ dvaita-vanaṁ vanam |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Napalibutan ng mga alalahanin, nagpasya ang marangal na si Yudhiṣṭhira: “Ang gubat na Dvaitavana ay siksik sa sari-saring ahas at mababangis na hayop; lisanin natin ito at magtungo sa ibang dako.” Ipinahihiwatig ng sandaling ito ang pag-iingat na ayon sa dharma—ang pagpili ng mas ligtas na landas upang pangalagaan ang mga kasama, sa halip na kumapit sa isang pook na naging mapanganib.
वैशम्पायन उवाच
A leader guided by dharma weighs circumstances realistically and prioritizes the safety and welfare of the group; abandoning a dangerous place can be a responsible, ethical choice rather than weakness.
In the course of the Pāṇḍavas’ forest exile, Yudhiṣṭhira, troubled by concern, considers leaving Dvaitavana because it is crowded with perilous creatures like serpents and wild beasts.