धृतराष्ट्रस्य क्रतु-प्रवर्तनम् तथा पाण्डवानां निमन्त्रण-प्रतिवचनम्
Dhṛtarāṣṭra’s Sacrifice Commences and the Pandavas’ Reply to the Invitation
तदनन्तर राजा दुर्योधन, सुबलपुत्र शकुनि, दुःशासन, विकर्ण तथा अन्य जो धृतराष्ट्रपुत्र वहाँ आये थे, उन सबने गरुड़के समान भयंकर शब्द करनेवाले रथोंपर आखरूढ़ हो गन्धर्वोकी उस सेनाका संहार आरम्भ किया ।।
tadanantaraṁ rājā duryodhanaḥ subalaputraḥ śakuniḥ duḥśāsanaḥ vikarṇaḥ tathā anye ye dhṛtarāṣṭraputrāḥ tatra āgatāḥ te sarve garuḍa-sadṛśa-bhīṣaṇa-śabda-kāribhiḥ rathaiḥ ārūḍhāḥ gandharvānāṁ tāṁ senāṁ saṁhartuṁ prārabdhavantaḥ || bhūyaś ca yodhayāmāsuḥ kṛtvā karṇam athāgrataḥ | mahatā ratha-saṅghena ratha-cāreṇa cāpy uta ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Pagkaraan, si Haring Duryodhana—kasama si Śakuni na anak ni Subala, si Duḥśāsana, si Vikarṇa, at ang iba pang mga anak ni Dhṛtarāṣṭra na dumating doon—ay sumakay sa mga karwaheng pandigma na umuugong nang nakapanghihilakbot na parang si Garuḍa, at sinimulan ang paglipol sa hukbo ng mga Gandharva. Muli nilang pinasidhi ang labanan, inilagay si Karṇa sa unahan, at sinuportahan pa ng napakalaking pangkat ng mga karwahe at mga tagapagmaneho.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how unchecked pride and the urge to dominate can override restraint: the Kauravas, instead of seeking a measured course, renew the assault with greater force, showing how adharma often manifests as escalation and reliance on sheer power.
Duryodhana, along with Śakuni, Duḥśāsana, Vikarṇa, and other Kauravas, mounts noisy, fearsome chariots and begins attacking the Gandharva army; they reorganize to fight again, placing Karṇa at the front with a large chariot contingent.