Duryodhana’s Account of Gandharva Defeat and the Pandavas’ Intervention (दुर्योधनवर्णितो गन्धर्वसंग्रामः)
तथार्जुन: सुकुमारो मनस्वी वशे स्थितो धर्मसुतस्य राज्ञ: । विदूयमानैरिव सर्वगात्रै- र्धुवं न शेते वसतीरमर्षात्,“इसी प्रकार सुकुमार एवं मनस्वी अर्जुन, जो सदा धर्मराज युधिष्ठिरके अधीन रहते हैं, अमर्षके कारण उनके सारे अंगोंमें संताप हो रहा होगा और निश्चय ही उन्हें अपनी कुटियामें अच्छी तरह नींद नहीं आती होगी
tathārjunaḥ sukumāro manasvī vaśe sthito dharmasutasya rājñaḥ | vidūyamānair iva sarvagātrair dhruvaṃ na śete vasatīr amarṣāt ||
Wika ni Vaiśampāyana: “Gayon din si Arjuna—malambot ang katawan ngunit matatag ang loob—na nananatili sa ilalim ng kapangyarihan ng hari, anak ni Dharma (Yudhiṣṭhira). Na wari’y nagliliyab ang buong katawan sa panloob na pighati, tiyak na hindi siya mahimbing sa kanyang tinutuluyan, sapagkat nilalamon siya ng matinding hinanakit.”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ethical tension between disciplined obedience to a righteous leader (Yudhiṣṭhira) and the warrior’s natural indignation at injustice. Arjuna’s restraint is shown as costly: even while remaining under Dharmarāja’s control, his moral anger burns within, disturbing his peace.
Vaiśampāyana describes Arjuna’s state during the forest-exile context: though outwardly compliant with Yudhiṣṭhira’s decisions, Arjuna is inwardly tormented by amarṣa (indignant intolerance of wrong), so much so that he cannot sleep properly in his dwelling.