Shloka 4
चित्रसेन-समागमः / The Engagement with Citrasena and the Gandharvas
सात्राजिती याज्ञसेनीं रहसीदं सुमध्यमा । केन द्रौपदि वृत्तेन पाण्डवानधितिष्ठसि,कुरुकुल और यदुकुलसे सम्बन्ध रखनेवाली अनेक विचित्र बातें उनकी चर्चाकी विषय थीं। भगवान् श्रीकृष्णकी प्यारी पटरानी सत्राजितकुमारी सुन्दरी सत्यभामाने एकान्तमें द्रौपदीसे इस प्रकार पूछा--'शुभे! ट्रुपदकुमारि! किस बर्तावसे तुम हृष्ट-पुष्ट अंगोंवाले तथा लोकपालोंके समान वीर पाण्डवोंके हृदयपर अधिकार रखती हो? किस प्रकार तुम्हारे वशमें रहते हुए वे कभी तुमपर कुपित नहीं होते?
sātrājitī yājñasenīṁ rahasīdaṁ sumadhyamā | kena draupadi vṛttena pāṇḍavān adhitiṣṭhasi ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Si Satyabhāmā, anak ni Satrājit, ay palihim na nagsalita kay Yājñasenī (Draupadī), ang babaeng may payat na baywang: ‘O Draupadī, sa anong asal mo napasasailalim ang mga Pāṇḍava? Sa anong paraan ng pamumuhay nananatili sa iyong impluwensiya ang mga bayaning iyon—malalakas ang pangangatawan at wari’y mga tagapangalaga ng daigdig—at hindi kailanman nagagalit sa iyo?’”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames an ethical inquiry into how harmonious authority and affection are sustained within marriage: influence is sought not through force but through vṛtta (disciplined conduct), suggesting that dharmic behavior, self-restraint, and wise relational practice create enduring respect.
In the forest narrative, Satyabhāmā privately approaches Draupadī and asks what kind of behavior enables her to keep the five Pāṇḍavas devoted and compliant, and why they do not become angry with her—setting up a discussion on marital and household conduct.