चित्रसेन-समागमः / The Engagement with Citrasena and the Gandharvas
पापानुगास्तु पापास्ता: पतीनुपसृजन्त्युत । न जातु विप्रियं भर्तु: स्त्रिया कार्य कथंचन,“इस प्रकार पापियोंका अनुसरण करनेवाली वे पापिनी स्त्रियाँ अपने पतियोंको अनेक प्रकारकी विपत्तियोंमें डाल देती हैं। अतः साध्वी स्त्रीको चाहिये कि वह कभी किसी प्रकार भी पतिका अप्रिय न करे
pāpānugāstu pāpāstāḥ patīn upasṛjanty uta | na jātu vipriyaṃ bhartuḥ striyā kāryaṃ kathaṃcana ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Ang mga babaeng makasalanan na sumusunod sa kasalanan ay nagdadala sa kanilang mga asawa sa sari-saring kapahamakan. Kaya ang isang asawang may dangal at kabutihan ay hindi kailanman, sa anumang paraan, dapat gumawa ng bagay na ikalulugod ng asawa niyang hindi.”
वैशम्पायन उवाच
The verse warns that a wife who aligns herself with sinful conduct can become a cause of her husband’s downfall and suffering; it therefore commends restraint and dharmic behavior within marriage, expressed here as avoiding actions that would be displeasing to the husband.
Vaiśampāyana, as narrator, delivers a moral observation within the Vana Parva discourse: he contrasts sinful women who lead husbands into misfortune with the ideal of a sādhvī (virtuous wife) who maintains harmony and dharma in the household.