Āraṇyaka Parva, Adhyāya 233 — Pandavas Mobilize; Arjuna’s Conciliation and the Onset of Combat
स्तोष्यामि देवैर्क्रषिशि श्र जुष् शकक््त्या गुहं नामभिरप्रमेयम् । षडाननं शक्तिधरं सुवीरं निबोध चैतानि कुरुप्रवीर
stoṣyāmi devair ṛṣibhiś ca juṣṭaśaktyā guhaṃ nāmabhir aprameyam | ṣaḍānanaṃ śaktidharaṃ suvīraṃ nibodha caitāni kurupravīra ||
Wika ni Mārkaṇḍeya: “Aking pupurihin ang Di-masusukat—si Guha—na ang kapangyarihan ay pinararangalan ng mga diyos at mga rishi, sa pagtawag sa kanya sa pamamagitan ng kanyang mga banal na pangalan. Siya ang may anim na mukha, tagapagdala ng sibat na Śakti, isang pinakamatapang na bayani. O pinakadakila sa mga Kuru, makinig kang mabuti sa mga (pangalan at papuring) ito.”
मार्कण्डेय उवाच
The verse emphasizes devotional praise (stuti) through sacred names: the divine is described as immeasurable, yet approachable through reverent invocation, and such praise is presented as a worthy act endorsed by gods and seers.
Mārkaṇḍeya announces that he will recite a hymn praising Guha (Skanda/Kārttikeya), characterized as six-faced and spear-bearing, and he urges the Kuru hero to listen carefully to the forthcoming names and praises.