Shloka 6
Duryodhana’s Departure toward Dvaītavana; Dhṛtarāṣṭra’s Caution and Śakuni’s Assurance
प्रवराम्बरसंवीतं श्रिया जुष्टमलड्कृतम् । विजिघांसुं तमायान्तं कुमार: शक्रमन्वयात्,देवताओंकी सेना बड़ी भयानक थी। उसमें जोर-जोरसे विकट गर्जना हो रही थी। उसकी प्रभाका विस्तार महान् था। उसके ध्वज संनाह (कवच) विचित्र थे। सभी सैनिकोंके वाहन और धुनष नाना प्रकारके दिखायी देते थे। सबने श्रेष्ठ वस्त्रोंस अपने शरीरको आच्छादित कर रखा था। सभी लोग श्रीसम्पन्न तथा विविध आभूषणोंसे विभूषित दिखायी देते थे। इन्द्रको अपने वधके लिये आते देख कुमारने भी उनपर धावा बोल दिया
pravarāmbarasaṃvītaṃ śriyā juṣṭam alaṅkṛtam | vijighāṃsuṃ tam āyāntaṃ kumāraḥ śakram anvayāt ||
Sinabi ni Mārkaṇḍeya: Nakasuot ng mariringal na kasuotan, pinagpala ng kapalaran at saganang pinalamutian, sumulong si Indra na may layuning pumatay. Nang makita ni Kumāra si Śakra (Indra) na dumarating upang kitlin ang kanyang buhay, siya man ay sumugod upang salubungin siya sa labanan. Ipinakikita ng tagpong ito ang matinding tensiyong etikal: ang banal na kapangyarihan na kumikilos upang magparusa, at ang mandirigmang matatag na humaharap sa tadhana nang walang takot, hindi sa pagsuko.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfast courage in the face of overwhelming power and impending death, while also pointing to the moral complexity of divine punishment versus personal valor—dharma is not merely power, but the right ordering of action and consequence.
Indra (Śakra), splendidly arrayed and intending to kill, approaches; the Kumāra, seeing Indra coming to slay him, charges forward to confront him, initiating a direct clash.