Shloka 21
Skanda–Svāhā-saṃvāda; Gaṇa-vyutpatti and Śvetaparvata-vaibhava
Chapter 220
उदब्द्वारं हविर्यस्य गृहे नित्यं प्रदीयते । ततः स्विष्टं भवेदाज्यं स्विष्टकृत् परम: स्मृत:,प्रत्येक गृह्मकर्ममें जिस अग्निके लिये सदा घीकी ऐसी धारा दी जाती है जिसका प्रवाह उत्तराभिमुख हो और इस प्रकार दी हुई वह घृतकी आहुति अभीष्ट मनोरथकी सिद्धि करती है। इसीलिये उस उत्कृष्ट अग्निका नाम *स्विष्टकृत” है। (उसे बृहस्पतिका छठा पुत्र समझना चाहिये)
udag-dvāraṃ havir yasya gṛhe nityaṃ pradīyate | tataḥ sviṣṭaṃ bhaved ājyaṃ sviṣṭakṛt paramaḥ smṛtaḥ ||
Wika ni Mārkaṇḍeya: Sa tahanang yaong palagiang naghahandog ng alay sa apoy, na ang agos ng nilinaw na mantikilya (ghee) ay itinuturo sa hilaga, ang ghee ay nagiging “mahusay na naihandog” at nagbubunga ng ninanais na mapalad na kinalabasan. Kaya ang dakilang banal na apoy na iyon ay inaalala bilang Sviṣṭakṛt—“ang tumatapos sa handog na maayos ang pagkakagawa”—sapagkat pinapaganap nito ang ritwal at dinadala sa ganap ang layunin nito.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Proper performance and orientation of daily offerings sanctify the oblation and ensure the rite attains its intended auspicious result; hence the sacred fire that ‘makes the offering well-accomplished’ is revered as Sviṣṭakṛt.
Mārkaṇḍeya explains a ritual principle: when ghee and other offerings are consistently poured in the prescribed manner (with a northward orientation), the offering is considered successfully made (sviṣṭa), and the fire associated with such perfected offerings is known by the epithet/name Sviṣṭakṛt.