Shloka 27
Adhyāya 22: Śālva’s Weapon-Shower, Dāruka’s Wounding, and the Māyā-Report of Vasudeva’s Father
तत्त्वमेतदिति ज्ञात्वा युद्धे मतिमधारयम् । वधाय शाल्वराजस्य सौभस्य च निपातने,“कोई शत्रु अपने घरमें आसनपर बैठा हो (युद्ध न करना चाहता हो), तो भी उसे नष्ट करनेमें नहीं चूकना चाहिये; फिर जो संग्राममें युद्ध करनेके लिये खड़ा हो, उसकी तो बात ही क्या है? अतः पुरुषसिंह! प्रभो! आप सभी उपायोंसे इस शत्रुको मार डालिये। वृष्णिवंशावतंस! इस कार्यमें आपको पुनः विलम्ब नहीं करना चाहिये। यह मृदुतापूर्ण उपायसे वशमें आनेवाला नहीं। वास्तवमें यह आपका मित्र भी नहीं है; क्योंकि वीर! इसने आपके साथ युद्ध किया और द्वारकापुरीको तहस-नहस कर दिया, अतः इसको शीघ्र मार डालना चाहिये।” कुन्तीनन्दन! सारथिके मुखसे इस तरहकी बातें सुनकर मैंने सोचा, यह ठीक ही तो कहता है। यह विचारकर मैंने शाल्वराजका वध करने और सौभविमानको मार गिरानेके लिये युद्धमें मन लगा दिया
tattvam etad iti jñātvā yuddhe matim adhārayam | vadhāya śālvarājasya saubhasya ca nipātane ||
Nang makilala kong ito ang tunay na landas, pinagtibay ko ang pasya sa digmaan—na patayin si Haring Śālva at ibagsak ang Saubha. Maliwanag ang payo: kahit ang kaaway na nakaupo nang panatag ay hindi dapat palampasin, lalo na ang nakatindig na handang makipaglaban. Sapagkat ang kaaway na ito’y hindi mapasusuko sa lambing, at nilapastangan na ang pagkakaibigan sa paglusob at pagwasak sa Dvārakā, kaya ang mabilis at tiyak na pagkilos sa labanan ang itinatanghal na wastong tungkuling nagtatanggol.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
When an aggressor has violated peace and caused harm, especially after betraying friendship, dharma may require firm, timely, and decisive action rather than misplaced softness; protection of people and order can justify resolute combat.
After hearing forceful counsel that the enemy should not be spared and that delay is dangerous, the speaker understands it as correct and sets his mind on fighting—aiming to kill King Śālva and to bring down Saubha, the enemy’s formidable aerial stronghold.