Shloka 1
Adhyāya 22: Śālva’s Weapon-Shower, Dāruka’s Wounding, and the Māyā-Report of Vasudeva’s Father
इस प्रकार श्रीमह्याभारत वनपर्वके अन्तर्गत अ्जुनाभिगमनपर्वमें सौभवधोपाख्यानविषयक इक्कीसवाँ अध्याय पूरा हुआ ॥/ २९ ॥। हि >> मय ० | है 7 द्ाविशोद्ध्याय: शाल्ववधोपाख्यानकी समाप्ति और युधिष्ठिरकी आज्ञा लेकर श्रीकृष्ण, धृष्टद्युम्न तथा अन्य सब राजाओंका अपने- अपने नगरको प्रस्थान वायुदेव उवाच ततो<हं भरतश्रेष्ठ प्रगृह्य रुचिरं धनु: । शरैरपातयं सौभाच्छिरांसि विबुधद्विषाम्,भगवान् श्रीकृष्ण कहते हैं--भरतश्रेष्ठ] तब मैं अपना सुन्दर धनुष उठाकर बाणोंद्वारा सौभविमानसे देवद्रोही दानवोंके मस्तक काट-काटकर गिराने लगा
vāyudeva uvāca | tato 'haṃ bharataśreṣṭha pragṛhya ruciraṃ dhanuḥ | śarair apātayaṃ saubhāc chirāṃsi vibudhadvīṣām ||
Wika ni Vāyu: “Pagkaraan, O pinakamainam sa mga Bharata, kinuha ko ang aking maringal na busog at nagsimulang tumudla ng mga palaso, pinuputol at inihahagis mula sa lumilipad na kuta ng Saubha ang mga ulo ng mga demonyong may poot sa mga diyos. Sa gayon, ipinagtanggol ang banal na kaayusan sa pamamagitan ng lakas na itinuro laban sa mga mananalakay na napopoot sa mga diyos.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse frames violence as ethically bounded: force is employed to restrain those who threaten the divine and social order. It highlights the duty to protect dharma by opposing aggressors who are hostile to the gods and the established moral cosmos.
Vāyu narrates a battle episode: he takes up a splendid bow and, with arrows, strikes down the god-hating demons, making their severed heads fall from Saubha, the aerial fortress associated with the enemy.