Shloka 3
Dvārakā’s Distress and the Saubha Engagement (द्वारकाव्यग्रता तथा सौभयुद्धम्)
तानाशुगैरापततो5हमाशु निवार्य हन्तुं खगमान् ख एव । द्विधा त्रिधा चाच्छिदमाशुमुक्ति- स्ततो<न्तरिक्षे निनदो बभूव,उनके आते ही मैंने तुरंत शीघ्रगामी बाणोंद्वारा उन्हें रोककर उन गगनचारी शत्रुओंको आकाशमें ही मार डालनेका निश्चय किया और शीघ्र छोड़े हुए बाणोंद्वारा उन सबके दो-दो तीन-तीन टुकड़े कर डाले। इससे अन्तरिक्षमें बड़ा भारी आर्त्तनाद हुआ
tān āśugair āpatato ’ham āśu nivārya hantuṃ khagamān kha eva | dvidhā tridhā cācchidam āśumuktis tato ’ntarikṣe ninado babhūva ||
Nang dumagsa ang mga kaaway na mabilis lumipad, agad ko silang hinarang ng mga palasong matutulin, at nagpasya akong patayin ang mga kaaway na naglalakbay sa himpapawid doon mismo sa ere. Sa mga palasong mabilis kong pinakawalan, pinagputol-putol ko sila sa dalawa at sa tatlo; at dahil dito, umalingawngaw ang napakalakas na sigawan sa gitnang langit.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights protective force used with decisiveness: the speaker first restrains the oncoming threat and then neutralizes it swiftly. Ethically, it frames violence as defensive—aimed at stopping harm rather than indulging aggression.
Vāyu describes an aerial confrontation: hostile ‘sky-goers’ rush in, and he counters them with fast arrows, cutting them into pieces mid-air. The result is a loud uproar resounding through the atmosphere.