मातापितृपूजन-प्रधानधर्मः (Primacy of Filial Service) — Mārkaṇḍeya’s Account of the Vyādha’s Instruction
सुप्तो5भूद् राजशार्टूल कालानलसमझ्ुति: । महाराज! तदनन्तर धुन्धु पश्चिम दिशाको घेरकर सो गया। नृपश्रेष्ठ) उसकी कान्ति प्रलयकालीन अग्निके समान जान पड़ती थी
supto ’bhūd rājaśārdūla kālānala-sama-dyutiḥ | mahārāja! tad-anantaraṃ dhundhuḥ paścima-diśaṃ gherayitvā sa gataḥ | nṛpaśreṣṭha! tasya kāntiḥ pralayakālīnāgni-samānaiva pratibhāti |
Wika ni Mārkaṇḍeya: “O tigre sa mga hari, siya’y nakatulog, at ang ningning niya’y tulad ng apoy ng Panahon. O dakilang hari, pagkaraan nito’y lumisan si Dhundhu, na waring nilukob ang kanlurang dako. O pinakamainam sa mga pinuno, ang kanyang kislap ay mistulang lagablab sa wakas ng isang kapanahunan.”
मार्कण्डेय उवाच
The verse underscores how overwhelming power and radiance—likened to Time’s fire and pralaya—should evoke humility and vigilance in rulers; even kings are reminded that forces greater than human authority move through the world.
Mārkaṇḍeya describes a figure falling asleep with terrifying, world-ending brilliance; afterward, Dhundhu departs after encircling the western quarter, emphasizing his immense, ominous presence.