भगवान् विष्णुके द्वारा मधुकैटभका जाँघोंपर वध आवां वरय देव त्वं वरदौ स्व: सुरोत्तम । दातारी स्वो वरं तुभ्यं तद् ब्रवीह्मविचारयन्,'सुरश्रेष्ठ! हम दोनों तुम्हें वर देते हैं। देव! तुम्हीं हमलोगोंसे वर माँगो। हम दोनों तुम्हें तुम्हारी इच्छाके अनुसार वर देंगे। तुम बिना सोचे-विचारे जो चाहो, माँग लो”
mārkaṇḍeya uvāca | bhagavān viṣṇunā dvābhyāṃ madhukaiṭabhayoḥ jaṅghopari vadham āvāṃ vṛṇīvaḥ | deva tvaṃ varadaḥ svaḥ surottama | dātārau svaḥ varaṃ tubhyaṃ tad bravīhi avicārayan | suraśreṣṭha! āvāṃ dvau tvāṃ varaṃ dadāvaḥ | deva! tvam eva asmābhyaḥ varaṃ yācasva | āvāṃ tvāṃ tava icchānusāraṃ varaṃ dāsyāvaḥ | tvaṃ vinā vicāraṃ yat icchasi tat yācasva ||
Sinabi ni Mārkaṇḍeya: “O mapalad na Viṣṇu! Kami—sina Madhu at Kaiṭabha—ay pumipili na magkaloob sa iyo ng isang biyaya, sapagkat hinangad mo ang aming kamatayan sa aming sariling mga hita. O diyos, pinakadakila sa mga diyos! Kami ang nagbibigay; kaya humingi ka ng biyaya sa amin. Iwika mo nang walang pag-aatubili: anuman ang iyong naisin, ibibigay namin ayon sa iyong kalooban.”
मार्कण्डेय उवाच
The passage highlights discernment in the use of power: even when offered an open-ended boon, the wise choose what aligns with a just outcome. It frames ethical intelligence as superior to brute force—victory can come through rightful, well-aimed intention rather than uncontrolled violence.
Madhu and Kaiṭabha, confronted by Viṣṇu and pressed into a vulnerable condition (death ‘upon the thighs’), offer him a boon and urge him to ask without hesitation. This sets up the well-known turn where the boon becomes the means for their own defeat.