Shloka 14
Dharma-vyādha on Parental Worship
Pitṛ-mātṛ-śuśrūṣā as Paramadaivata
स्वपतस्तस्य देवस्य पद्म सूर्यसमप्रभम् । नाभ्यां विनि:सृतं दिव्यं तत्रोत्पन्न: पितामह:
svapataḥ tasya devasya padma-sūrya-samaprabham | nābhyāṃ viniḥsṛtaṃ divyaṃ tatrotpannaḥ pitāmahaḥ ||
Nang ang diyos na iyon ay nakahimlay sa pagkakatulog, isang banal na lotus—nagniningning na parang araw—ang sumibol mula sa kaniyang pusod; at doon, sa ibabaw nito, isinilang ang Matandang Ama (Brahmā). Ipinapakita ng salaysay ang kaayusan ng sansinukob: ang paglikha ay hindi nagmumula sa alitan kundi sa isang sagradong, maningning na pinagmulan, na nagpapaalala na ang simula ng daigdig ay nakaugat sa banal na batas at sa sinadyang paglitaw.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Creation is portrayed as arising from a divine, orderly source—symbolized by the sun-bright lotus—emphasizing that the cosmos is grounded in sacred law and purposeful emergence rather than chaos or mere force.
Mārkaṇḍeya describes a cosmogonic scene: while the deity sleeps, a radiant lotus emerges from his navel, and upon it Brahmā (the Grandsire) is born, initiating the process of creation.